ဆန္​ျပဳတ္​ပြဲေတာ္

ဆန္​ျပဳတ္​ပြဲေတာ္

ညေနသံုးနာရီမွ ထိုးမယ္ မျကံေသးဘူး။ဖိုးတရုတ္တို႕ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ဂဏာမျငိမ္ျဖစ္စျပဳျပီ။ အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္လိုက္ ေနာက္ေဖး၀င္လိုက္ အိမ္အထက္ဆင့္ခါးပန္းကို ေခါင္းအံုးေငးေမာေနတဲ့ အေမကို လွမ္းျကည့္လိုက္ရင္း ဖိုးတရုတ္မ်က္လံုးေတြက ပန္းကန္စင္ေပၚ ေမွာက္ထားတဲ့ ေျကြရည္သုတ္ဇလံုေလးဆီ ခဏ ခဏ၀ဲေနတယ္။ သူ႕ထက္ ပိုျပီးအကင္းပါးတဲ့ မိငယ္ကလည္း ဖိုးတရုတ္ လွမ္းျကည့္ရင္ မ်က္ေစာင္းခဲျပီး သတိေပးလိုက္ေသးတယ္။

” အဲဒါ ငါ့ဇလံုေနာ္….ဒါပဲ” လို႕။ဖိုးတရုတ္ အိမ္ေ႐ွ႕ တစ္ေခါက္ ထြက္ျပန္သည္။ လမ္းထိပ္က ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးေငြ႕ေငြ႕ေလးေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ျကည့္ရင္း ႏွာေခါင္းေလးကို ႐ွံု႕ျပီး အနံ႕ခံျကည့္မိတယ္။ တရုတ္နံနံပင္အနံ႕၊ ျကက္သြန္မိတ္နံ႕၊ ငံျပာရည္​နံ႕ သင္းပ်ံ႕တဲ့ ဆန္ျပဳတ္ေမႊးေမႊးရဲ႕ အနံ႕အသက္ေတြမ်ား ပါလာေလမလား။ ဖိုးတရုတ္ ဗိုက္ဆာလွျပီ။ မနက္ကတည္းက မုန္႕ပ်ားသလက္ ငါးမူးတန္ အျဖဴ အနီ ႏွ၀္ခ်က္ပဲ႐ွိတဲ့ ဖိုးတရုတ္ ဗိုက္ထဲမွာ မီးရထားတြဲျကီးေတြ တဂ်ဳတ္ဂ်ဳတ္ ေအာ္ဟစ္ခုတ္ေမာင္း ေနျကျပီ။

အိမ္ေနာက္ေဖး ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္၀င္လာတဲ့ ဖိုးတရုတ္ကို သူ႕အေမက မ်က္စိေနာက္လာသလို လွမ္းျကည့္ေနတုန္းမွာပဲ..အိမ္ေ႐ွ႕က ေအာ္ေခၚသံေတြ၊ ဇလံုတီးသံ၊ ခ်ိဳင့္ေခါက္သံေတြကို ျကားလိုက္တာနဲ႕ ဖိုးတရုတ္ ေလကဲ့သို႕ လ်င္ျမန္ျခင္းမ်ိဳးနဲ႕ ပန္းကန္စင္ေပၚက ေျကြဇလံုကို ေျပးယူတယ္။ ဘယ္ရမလဲ ။ မိငယ္ကလည္း အားက်မခံ ေျကြဇလံုကို ဇြတ္ဆြဲယူတယ္။

”ေပး ……မယူရဘူး၊ ဒီဇလံု ငါယူမွာ ”

”ေပးဘူး၊ ဒါငါ့ ဇလံု ”

”ဟုတ္ဘူး၊ ဟိုမွာ ကိုတရုတ္ ဇလံုက ဒန္ဇလံု”

မိငယ္က ေျကြဇလံုကို မလႊတ္ဘဲ ဆြဲထားရင္း ပန္းကန္စင္ေပၚကို ေမးေငါ့ျပတယ္။ စင္ေပၚမွာ ဒန္ဇလံုရယ္၊ ခ်ိဳင့္တစ္ခုရယ္ က်န္ေနေသးတယ္။ စင္တစ္ခုလံုးမွာ ဇလံုႏွစ္လံုးရယ္၊ ခ်ိဳင့္တစ္ခုရယ္၊ ဇြန္းသံုးေခ်ာင္းရယ္ပဲ ႐ွိတယ္။ (တျခား ထမင္းပန္းကန္ျပားေတြနဲ႕ ဟင္းပန္းကန္ေတြကို ထမင္းခ်က္မစားနိုင္တဲ့ ေန့ကစျပီး အေမသိမ္းလိုက္ျပီ) ဆန္​ျပဳတ္​ ေသာက္ဖို႕ထားတာ။

သံုးေယာက္အတြက္။ အေဖ့ အတြက္ေတာ့ မပါဘူး။ အေဖ အိမ္​ျပန္​မလာတာ ႐ွစ္ရက္ ဆယ္ရက္ေလာက္ေတာင္ ႐ွိေနျပီ။ ဟင္း….မိငယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မစုတ္က အလည္ေလး။ လာေသးတယ္။ ဒန္ဇလံုက ဆန္ျပဳထည့္ကိုင္ရင္တအားျကီး ပူတာကို ဘာလို႔ ယူရမွာလဲ။ ေျကြဇလံုကမွ မပူတာ။

“ဖိုးတရုတ္ လာေတာ့ေဟ့ သြားမယ္ေဟး”အိမ္ေ႐ွ႕က ေကာင္ေတြကို ”လာျပီေဟ့” လို႕ ျပန္ေအာ္ရင္း ဖိုးတရုတ္ မိငယ္လက္ထဲက ေျကြဇလံုကို ေဆာင့္ဆြဲယူပစ္လိုက္ျပီး အိမ္ေ႐ွ႕တအား ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္။ မိငယ္ အာေခါင္ျခစ္ျပီး ေအာ္ငိုတဲ့ အသံက ျဗဲကနဲ ထြက္လာတယ္။

“ဟဲ့ ….ဟဲ့ ေကာင္ေလး၊ လာခဲ့စမ္း၊ နင္ေတာ့၊ ဖိုးတရုတ္ေနဦး၊ ညီမေလးကို ေပးလိုက္စမ္း ဇလံုကို ၊ ဟဲ့ ….ဖိုးတရုတ္”
အေမေခၚတဲ့ အသံက ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ဇလံုတီးသံ၊ ဂ်ိဳင့္ေခါက္သံေတြၾကားမွာ ေပ်ာက္သြား တယ္။

ဖိုးတ႐ုပ္တို႔၊ ဇလံုေတြ၊ ခ်ိဳင့္ေတြတီးရင္း၊ ေခါက္ရင္း လမ္းထိပ္ကို တအားေျပးၾကတယ္။ ေျပးရင္းလႊားရင္း ဖိုးတ႐ုပ္သူငယ္ခ်င္း သူ႔လိုပဲ ႏွစ္တန္းေက်ာင္းသား အေမႊးအမွင္ေလးေတြ ႐ွည္႐ွည္နဲ႔ မ်က္ႏွာက ဝက္ဝံေလးနဲ႔တူလို႔ “ဘဲယား” လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာ္မင္းဦးက သူ႔ဇလံုကို တေဒါင္ေဒါင္တီးၿပီး “ဆန္ျပဳတ္…… ဆန္ျပဳတ္၊ ဆုတ္ျပန္…… ဆုတ္ျပန္” လို႔ေအာ္တယ္။

ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ က်န္တဲ့ အေကာင္ေတြက “ဆုတ္ျပန္၊ ဆုတ္ျပန္…… ဆန္ျပဳတ္၊ ဆန္ ျပဳတ္” လို႔ျပန္ေအာ္တယ္။ “ဆန္ျပဳတ္ ဆန္ျပဳတ္၊ ေသာက္လို႔ ေကာင္းတယ္” လို႔ ေအာ္တဲ့ေကာင္က ေအာ္ တယ္။ ဘာေတြမွန္းလဲ မသိဘူး။ ေအာ္ရတာ ေပ်ာ္တာပဲ သိတယ္။ ထမင္းမစားရတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္ တို႔တေတြ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ရေတာ့မယ္ေလ။ ဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီး နဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မယ္။

ဒီပြဲေတာ္ႀကီးကို ဘယ္လူႀကီးေတြ စလိုက္ တယ္ေတာ့မသိဘူး။ စ, လိုက္တဲ့ လူႀကီးေတြ အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ။ ဒီဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီး ေပၚလာတာ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ေမာင္ႏွမ အေဖ နဲ႔အေမရင္ခြင္ထဲကို ေၾကာက္လန္႔တၾကား တိုးဝင္နားပိတ္ၿပီး အိပ္ရတဲ့ညၿပီးတဲ့ ေနာက္ေလးငါးရက္အၾကာမွာပဲ။

ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အေဖ အိမ္ကထြက္ သြားတာ ေဟာဒီဆန္ျပဳတ္ပြဲ ေတာ္ႀကီးနဲ႔ အမွ်ပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့ကို တခါတေလပဲ သတိရတယ္။ ေပ်ာ္ေနရတာကိုး။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ေက်ာင္းပိတ္ကတည္းက ဘာပြဲလမ္းမွမ႐ွိေတာ့ ဒီလို ခေလးေတြ တစုတေဝးစုၿပီး မေပ်ာ္ရတာ ၾကာၿပီ။

“ေဟ့ေရာင္ေတြ…. ဒီေန႔ ဆန္ျပဳတ္ေနရာ သံုးခုေတာင္ ႐ွိတယ္ကြ”

“ေဟး…… ေပ်ာ္တယ္ေဟ….”

ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ထဲက အလည္ဆံုး၊ အႀကီးဆံုး ေကာင္…..”ဘဲယားေက်ာ္မင္းဦး” သတင္းေပးသံ ေၾကာင့္ အားလံုး ခုန္ေပါက္ေအာ္ဟစ္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာႀကီး…..။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္ တိုက္ပြဲေတြမ်ားလာၿပီ။ ဟိုလမ္းေထာင့္၊ သည္လမ္း ေထာင့္၊ ဟိုအိမ္၊ သည္အိမ္။ သူေဌးေတြ ေန႔တိုင္း၊ ေန႔တိုင္းတိုက္ႏိုင္ပါေစ။ သည့္ထက္ပို ေဌးပါေစဗ်ာ…..။

“ေဟ့…..ျမန္ျမန္ေနရာဦးေဟ့၊ လူေတြ အမ်ားႀကီးကြ”ဟာ ဟုတ္သားဘဲ။ ဆန္ျပဳတ္တိုက္တဲ့ ေဆးလိပ္ခံုအိမ္ေရွ႕မွာ ခြက္ေတြ၊ ပလံုးေတြနဲ႔ ခေလးေတြေရာ၊ လူႀကီးေတြေရာ အမ်ားႀကီး ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဆန္ျပဳတ္အိုး…..၊ မိုးျဗဲဒယ္ ႀကီးေတြကအေငြ႔တလူလူ၊ အနံ႔ေတြ တေမႊး ေမႊးနဲ႔။ လူႀကီးေတြက ေမႊၾက၊ ျမည္းၾကတုန္း။

ဆန္ျပဳတ္ကျဖင့္မေဝေသးဘူး။ လူေတြကေတာ့ အျပင္မွာ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးေနၿပီ။ မိန္းမေယာက်္ား တခ်ိဳ႔က ဒန္အိုးအလြတ္နဲ႔၊ ခ်ိဳင့္ပလံုး အႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ သိပ္ေလာဘႀကီးတာပဲ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ကေလးေတြကေတာ့ သံဇလံု၊ ေႂကြဇလံု၊ ဒန္ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔။ ခ်ိဳင့္ပလံုး အေသးေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔။ သူတို႔လူႀကီးေတြက ေလာဘသာႀကီးတာ၊ ႐ွက္ေတာ့ ႐ွက္တတ္ တယ္။ ကုပ္ကုပ္….. ကုပ္ကုပ္နဲ႔၊ သစ္ပင္ကြယ္၊ ဓါတ္တိုင္ကြယ္ေလးေတြနားမွာ မေယာင္မလည္ ရပ္ေနၾကတာ။ ေကာင္းတယ္၊ ဒါမွ တန္းစီခိုင္းရင္ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ခေလးေတြ ေရွ႕ကအရင္ေရာက္မွာ။

“ေဟ့….. ဘဲယား၊ ေနာက္တခုက ဘယ္ေနရာမွာလဲကြ…… ေဝးလား”

“ေဝးဘူးကြ၊ ဟို အထက္တက္လိုက္႐ံုဘဲ။ ဓမၼာ႐ံုကြ။ မႏွစ္က ငါတို႔ ဘုရားပြဲသြားတဲ့ ဆီ ေလကြာ”

“ဒီႏွစ္က်…… ဘုရားပြဲလဲမျဖစ္ဘူး”

“ဘယ္ျဖစ္မလဲကြ……”

ဘဲယားနဲ႔ ဖိုးတ႐ုပ္ စကားေျပာေနတုန္း ေဆးလိပ္ခံုထဲက လူႀကီးတေယာက္ ဇြန္း အႀကီးႀကီးနဲ႔ ထြက္လာၿပီး”ကဲ…. ကဲ….. တန္းစီၾကဗ်ိဳ႔….တန္းစီၾက၊ ခ်ိဳင့္ေလးေတြ၊ ဇလံုေလးေတြ အဆင္သင့္ ျပင္ထားမယ္”ေဆးလိပ္ခံုေရွ႕က ဆန္ျပဳတ္ေစာင့္သူမ်ား လႈပ္လႈပ္႐ွား႐ွား ဝ႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔၊ အလုအ ယက္တန္းဝင္စီၾကတယ္။

ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ခေလးေတြက အကဲဆံုးေပါ့။ ေရွ႕ေရာက္ဖို႔ အတင္းတိုး ရတာေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ တအားတိုးတာေတာင္ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု ေရွ႕မေရာက္ဘူး။ အလယ္နားပဲရတယ္။ အေရးထဲ ေရွ႕က ေကာင္မေလးတေယာက္က အားႀကီးအဆဲၾကမ္းတာ ပဲ။ လက္ထဲမွာဇလံုႏွစ္လံုးနဲ႔။ သူ႔ကို ေနာက္က တြန္းရင္ ဇလံုနဲ႔ ခုတ္မယ္တဲ့။

“ဖိုးတ႐ုပ္……. ဟိုမွာ……၊ မင္းအေမနဲ႔ မိငယ္ လာၿပီကြ၊ ေခၚလိုက္”ဘဲယားက ဖိုးတ႐ုပ္ကို လွမ္းျပတယ္။ မိငယ္က ႏႈတ္ခမ္းစူစူနဲ႔……။ ဒန္ဇလံုေလးကိုင္ လို႔။အေမကေတာ့ ခ်ိဳင့္ဆင့္ တဆင့္နဲ႔၊ ႐ွက္႐ြံ႐ြ႔ံ႔ပံု။”အေမ…… အေမ…. ဒီကို……လာ”ဒါေပမယ့္ အေမနဲ႔မိငယ္….. ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ၾကားထဲဝင္ေတာ့ ဓါတ္႐ွင္႐ံုက်ေနတာပဲ၊ ေနာက္ကဝိုင္းေအာ္ၾကတယ္။

“ေဟ့…… ေဟ့…… ၾကားျဖတ္မဝင္နဲ႔ကြ ေနာက္ မွာသြားတန္းေဟ့”ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ အုပ္စု ေနာက္ကိုလွည့္ၿပီး လက္သီးဆုပ္ျပ၊ အံႀကိတ္ျပၾကတယ္။ အေမက ေတာ့ ႐ွက္႐ြံ႐ြ႔ံ႔နဲ႔ အျပင္ဘက္ထြက္ရပ္ၿပီး သူ႔လို ရပ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ကို
“ဆန္တျပည္ ႏွစ္ဆယ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္လြန္းလို႔သာ…..၊ ႐ွက္စရာႀကီး ႐ွင္….. ခေလးေတြၾကားထဲမွာ”တဲ့။

ဟိုမိန္းမႀကီးက ေခါင္းခပ္ငံု႔ငံု႔နဲ႔လက္ထဲကေတာ့ ခ်ိဳင့္ကိုပြတ္သပ္ေနရင္း တိုးတိုးေလး “သူေတာင္းစားေတြ က်ေနတာပဲ” တဲ့။”ျဖည္းျဖည္းဗ်ိဳ႕….. ျဖည္းျဖည္း…… ၊ အားလံုး ရမယ္။ မပူနဲ႔…… ေဟာဒီမွာ အမ်ားႀကီး႐ွိေသးတယ္ ….ကဲ……. လာၿပီ ေနာက္တဇြန္း….”ဆန္ျပဳတ္ထည့္ေပးတဲ့ လူႀကီးရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေခြၽးေတြကို သီးေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူကတဟားဟားနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတယ္။

ေဆးလိပ္ခံုေဘး တိုက္ေပၚကေနၾကည့္ေနတဲ့ ဆန္ျပဳတ္ပိုင္႐ွင္ အေဒၚႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကလဲ ျပံဳးျပံဳး၊ ျပံဳးျပံဳးနဲ႔။ ဖိုးတ႐ုပ္ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ သူတို႔ေရာ ဒီဆန္ျပဳတ္ေတြ ေသာက္သလားမသိဘူးေနာ္။

“ေဟ့ေကာင္ ဖိုးတ႐ုပ္ ေငးမေနနဲ႔၊ ျမန္ ျမန္ခံ”ဖိုးတ႐ုပ္ေနာက္က ဘိုျဖဴဆိုတဲ့ေကာင္က ဇလံုနဲ႔တြန္းထိုးၿပီး သတိေပးတယ္။ ဟုတ္သားပဲ….. ။ဖိုးတ႐ုပ္ေရွ႕ကဘဲယား။ ဘဲယားၿပီးေတာ့ ဖိုးတ႐ုပ္။ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ဆန္ျပဳတ္ ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေဘး မန္းက်ည္းပင္ရိပ္ေအာက္မွာ တဖူးဖူးမႈတ္ၿပီး ဇလံုေစာင္း ေမာ့ေသာက္ လိုက္က်တယ္။ လွ်ာပူပူ အာပူပူနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္ကလဲ ခ်ိဳမွ ခ်ိဳပဲ။”ျမန္ျမန္ေသာက္ေဟ့ ၊ ေတာ္ၾကာ ဓမၼာ႐ံု မမီပဲေနမယ္”

“ေအးေဟ့…… ေသာက္ၾကေဟ့”တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေလာေဆာ္ၿပီး ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ ဓမၼာ႐ံုဆီ ဇလံုေလးေတြကိုင္ၿပီးေျပးၾကတယ္။ အိုး ဓမၼာ႐ံုမွာလဲ နည္းတဲ့ လူေတြမႈတ္ဘူး။ ဓမၼာ႐ံုက ရပ္ကြက္လူႀကီးေတြ ပိုက္ဆံစုၿပီး တိုက္တာတဲ့။ ေဘာႀကီးမွာ အလွဴ႐ွင္စာရင္းေတြ ေရးထားတယ္။

တန္းစီ ေ႐ြ႔႐ွားရာေနာက္ တေျဖးေျဖးလိုက္ရင္း စာဖတ္တတ္ခါ စ ဖုိးတ႐ုပ္…. ေဘာႀကီးေပၚကစာေတြကို ဖတ္တယ္။ ဦးေအာင္ခင္-ေဒၚျမျမ….. ငါးက်ပ္။ ေဒၚခင္ခင္တင့္ သံုးက်ပ္။ ဖိုးတ႐ုပ္လိုပဲ ႏွစ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တဲ့ ဘဲယားတို႔၊ ဘိုျဖဴတို႔ လဲ လိုက္ဖတ္ၾကတယ္။

“ေဟ့ေရာင္….. ဟိုေအာက္က စာလံုးႀကီး နဲ႔ေရးထားတာ ဖတ္ရေအာင္….. ဘာတဲ့ကြ””သံုးရက္ႏွင့္အျပတ္ထိုင္မည္”
“ဟားဟားဟား၊ စာလဲမဖတ္တတ္ပဲ နဲ႔ေဟ့”ဘဲယားဖတ္တာမွားေတာ့ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔၊ ဘိုျဖဴတို႔နဲ႔ တျခားေကာင္ေတြက ဝိုင္းေျပာင္ၾကတယ္။ ဘဲယားက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး”ဘာမွားလို႔လဲကြ…….. ကဲ”
“မွားတာေပါ့ကြ၊ မင္းက ေက်ာင္းမလိုက္ရတာနဲ႔ စာေတြ ေမ့သြားပလား””ငါဖတ္ျပမယ္….. ၾကည့္၊ သံုးရက္ႏွင့္ အျပတ္တိုက္မည္၊ ျပစ္ရဲရင္ ျပစ္ ၾကည့္၊ ေရေရာ ပစ္လိုက္မည္၊

ပံု/ဆန္ျပဳတ္ တဲ့”

“ဟားဟားဟား၊ ရီရတယ္ေဟ့” ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု စာဖတ္ၿပီးတအားသေဘာက် ဝိုင္းရီၾကတယ္။“ဘဲယား…… ေနာက္တေနရာ သြားဦးမွာ လားကြ…… ဘယ္နားမွာလဲ”ဓမၼာ႐ံုက ဆန္ျပဳတ္တဇလံုစီကို ေမာ့ ေသာက္ၾကၿပီး…… ေရွ႕ဆက္ဖို႔ တာစူၾကေတာ့၊ ဘဲယားကလက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔”နီးနီးေလးပဲ။ လာ ငါသိတယ္၊ ေန႔လည္က ငါ့ေလးေလးနဲ႔ လိုက္သြားရင္း အိုးႀကီးေတြတည္ေနတာ ငါျမင္ခဲ့တယ္”

ဘဲယားေခါင္းေဆာင္တဲ့ေနာက္ကို ဖိုးတ႐ုပ္တို႔အုပ္စု ေျပး႐ူးေျပး႐ူးနဲ႔ လိုက္ၾကတယ္။ ဗိုက္ေခ်ာင္ေအာင္ဆိုၿပီး ခုန္ေပါက္ၾကရင္း ဇလံုေတြ၊ ဂ်ိဳင့္ေတြကို တီးလိုက္ၾကေသးတယ္။ ဆန္ျပဳတ္က ဗိုက္ျပည့္လြယ္သလို၊ ေခ်ာင္လြယ္ သလားလဲမေမးနဲ႔။ ခဏေလးဆို ျပန္ျပန္ဆာ တယ္။ ညေနမွာဘယ္ေလာက္ေသာက္သြား သြား၊ ညက်ရင္ ဗိုက္က ျပန္ဆာလာတာပဲ။ ထမင္းလိုလဲမဟုတ္ဖူး။

“ေဟ့ ဟိုတိုက္ႀကီးမွာ ျမင္လား၊ မကုန္ေသးဘူး….. ။ လာ တန္းဝင္စီမယ္”ဖိုးတ႐ုပ္တို႔တေတြ ေခြၽးသံတ႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ အေမာတေကာ တန္းဝင္စီလိုက္ၾကတယ္။ ဟာ အိုးႀကီးေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေတာ္ေတာ္ ေဌးတဲ့အိမ္နဲ႔တူတယ္။ အသားဖတ္ေတြလဲ ဆန္ျပဳတ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးျမင္ရတယ္။ ဒီဇလံုကိုေတာ့ အိမ္ထိ သယ္သြားၿပီး ည ဆာမွေသာက္ ရင္ေကာင္းမယ္။

ဆန္ျပဳတ္အိုးႀကီးေတြထဲကို ဖိုးတ႐ုပ္ အာသာငန္းငန္းနဲ႔ ၾကည့္ေနတုန္း ဘိုျဖဴက လက္လာတို႔တယ္။”ဖိုးတ႐ုပ္ . ဟိုမယ္ ငါတို႔အတန္းထဲက ေကာင္မေလး”ဖုိးတ႐ုပ္နဲ႔ဘဲယား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔အတန္းထဲမွာ မၾကာခဏ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ ေကာင္မေလးကဆန္ျပဳတ္တန္းစီတိုးသူမ်ားရဲ႕ ဆန္ျပဳတ္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ေဘးကေနလာေရာက္ ၾကည့္တဲ့ ပြဲေတာ္ၾကည့္ပရိသတ္ထဲမွာ။

သူ႔ အေဖလား။ ေလးေလးလားရဲ႕ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ အိုက္စကရင္တပ်ပ္ပ်ပ္စားရင္းထိုင္လို႔။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ကို မခ်ိဳမခ်ဥ္ၾကည့္လို႔။ ဒါ တင္မကေသးဘူး သူကလက္ၫႇိဳးေလးကို ေကြး လို႔ ကေရာ္ကေရာ္လုပ္ရင္း ဖိုးတ႐ုပ္ဆီကို”ေဟ့ ေဟ့ ႐ွက္ပါတယ္၊ သူေတာင္းစား ေတြက်ေနတာပဲ ႐ွက္ပါတယ္”

ေအာင္မာ ဘုတ္အီးမကကြာ ဟင္း။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ႐ွက္သြားတယ္။ ႐ွက္ေဒါသ ျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ လူႀကီးမျမင္ေအာင္ ဘုတ္အီးမကို ဘဲယားက လက္သီးဆုပ္ျပရင္း ေရွ႕ကို တေ႐ြ႔ေ႐ြ႔တိုးေနရတုန္း အေမ့ေဘးက ဟိုမိန္းမေျပာတဲ့ သူေတာင္းစားေတြက်ေနတာပဲ စကားကို သတိရတဲ့ ဖိုးတ႐ုပ္က စိတ္တင္းသံေလးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မလံုမလဲ

“ငါတို႔မွ ဆုေတာင္းစား ေတြမွ မဟုတ္တာေနာ့ကြာ”

“ေအးေလ ငါတို႔မွ မဟုတ္တာ . . အလကား ”

ဘဲယားက ေရွ႕ကိုဖိတိုးတယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔လည္း ေနာက္ကလိုက္တိုးတယ္။ ေဟာ အလွည့္ေရာက္ျပီ။ ဖိုးတ႐ုပ္တို႔ ဇလံုေလးေတြ ထိုးခံ လိုက္ၾကတယ္။ ကေရာ္ ကေရာ္ ႐ွက္ပါတယ္ ေဟ့။ဘုတ္အီးမဘက္ကို ဘယ္သူမွ လွည့္မ ၾကည့္ၾကဘူး။ ေဟ ေဟ့ ႐ွက္ပါတယ္။ ဖိုးတ႐ုပ္ တို႔ေရွ႕မွာဆန္ျပဳတ္အိုးႀကီးက အနံ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္း ။

ႏုႏုရည္(အင္းဝ)သာရမဂၢဇင္း။ ၁၉၈၈ ဒီဇင္ဘာ
(၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ အာဏာသိမ္းၿပီးခါစ… ဗမာတျပည္လံုး ၿမိဳ႕႐ြာအႏွ႔ံမွာ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတခုကို ခံစားေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

Post Author: Ma Ma Lay